Razgovor s koreografom   Foto galerija    Kritike

Sergej Sergejevič Prokofjev ROMEO I JULIJA balet

Koreograf i redatelj       Staša Zurovac

Dirigentica                    Nada Matošević

Scenograf                     Žorž Draušnik

Kostimografkinja           Katarina Radošević Galić

Oblikovatelj svjetla        Deni Šesnić

Autor video materijala   Marin Lukanović
Asistentica koreografa   Olja Jovanović - Zurovac

Uloge

Julija                            Laura Popa/

                                   Cristina Lukanec/

Sabina Voinea

Romeo                         Andrei Köteles/

                                   Leonid Antontsev

Tibaldo                         Staša Zurovac

Mercuzio                       Tomaš Danielis

Paris                            Roberto Pereira Barbosa Junior/

                                   Ashatbek Yusupzhanov

Pater Lorenzo                Alen Nezirević

Capuletti:

Dmitri Andrejčuk

Valeri Rasskazov

Ashatbek Yusupzhanov

Montecchi:

Leonid Antontsev

Vitali Klok

Djevojke

Svetlana Andrejčuk, Oxana Brandiboura, Antonija Družeta, Marina Grgurić, Kristina Kaplan, Irina Köteles, Cristina Lukanec, Deana Marčić, Danijela Menkinovski, Elena Pichler, Anna Ponomareva, Anka Popa, Laura Popa, Svetlana Rasskazova, Paula Rus, Tanja Tišma, Sabina Voinea

Orkestar Opere Hrvatskog narodnog kazališta Ivana pl. Zajca

Koncertni majstor                      Romeo Drucker

Korepetitor Baleta                     Ela Veselin

Inspicijentica                            Vesna Marinac

Premijera 23. studenoga 2007.

Predstava s jednom stankom traje oko sat i 45 minuta.

Shakespeareova lirska tragedija o čistoći i snazi mladenačke ljubavi suprotstavljenoj društvenim i političkim strastima jedna je od vječnih, katarzičnih tema, kojoj se i autori i publika s poštovanjem vraćaju. Barem u kazalištu. U svakodnevici klasnih, rasnih i nacionalnih sukoba neprestano se i beznadno ponavljaju varijacije na istu priču. S tog još neokaljana stajališta svakako je ljepše umrijeti iz ljubavi nego živjeti u svemu onome što znači neljubav. No, žrtve iz ljubavi su nešto u što je lijepo vjerovati, ali meni se čini da je istina ove priče puno jednostavnija, odnosno da je u suštini sve od samog početka  krivo, na krivom mjestu i u krivo vrijeme: „njihove“ obitelji se mrze, „njenog“ rođaka ubija „on“, onaj koga najviše voli, „on“ se baca u smrt vjerujući da je „ona“ mrtva... Čini mi se zanimljivim ovo djelo reinterpretirati upravo kroz demistifikaciju te ostvarene ili neostvarene ljubavi, na način da ga ogolim do kostura, režijski, scenografski i tematski, gledajući iz sadašnjeg kuta i vremena. (Staša Zurovac)